Prachtig plasma

Noorderlicht: normaliter alleen rond de poolcirkel, met een beetje geluk vannacht ook hier.


Normaal alleen rond de poolcirkel, vannacht ook aan de Nederlandse hemel: poollicht.

Een zware explosie op de zon stuurt een grote plasmawolk naar de aarde. Als die zogeheten zonnestorm sterk genoeg is, is het noorderlicht bij heldere lucht ook bij ons te zien.

Volgens Nasa moeten we niet al te opgetogen raken van dergelijke zonnestormen. Die zouden volgend jaar weleens zo sterk kunnen worden dat de elektriciteitsvoorziening plat gaat. Alvast iets om naar uit te kijken dus…

Terug naar 1989

Het voormalige Stasi-hoofdkwartier in Berlijn is nu een indrukwekkend museum.


Van alle musea die ik bezocht, liet het voormalige Stasi-hoofdkwartier in Berlijn de grootste indruk achter. Het museum is na renovatie sinds enkele dagen weer open voor het publiek.

Stel je een land voor dat zijn burgers decennialang onderdrukt, bespioneert en indoctrineert. Dat land houdt plots op te bestaan, verdampt als het ware. Dat gebeurde met de Deutsche Demokratische Republik (DDR). Officieel fuseerde het met West-Duitsland, in werkelijkheid werd het overgenomen en afgeschaft.

De Stasi was verantwoordelijk voor de staatsveiligheid en als zodanig belast met het bespioneren en onder de duim houden van de eigen bevolking. Hun gigantische hoofdkwartier werd na het opheffen van het bewind op slot gedraaid en ‘vergeten’. Nu is het een museum en kun je dwalen door verlaten kantoren.

Het is alsof je in de Teletijdmachine van professor Barabas stapt en afreist naar 1989; het hoofdkwartier oogt alsof de werknemers net de deur uit zijn gegaan voor hun broodje braadworst om de hoek. Het uniform van Stasi-chef Erich Mielke hangt nog in zijn werkkamer, de indrukwekkende telefoon naast zijn bureau – de hotline met het Politbüro – klaar voor gebruik.

Aan de hand van een interessante collectie spionageapparatuur, propagandamaterialen en ‘geheime’ documenten illustreert het museum hoe de Stasi het voor elkaar kreeg dat de ene helft van het land de andere helft in de gaten hield. Elk spoortje van afwijkend gedrag werd vastgelegd in de eindeloze rijen dossiers, die in een ander deel van het gebouw zijn in te zien door oud-DDR-burgers.

Het Stasi-museum conserveert een klein stukje van de DDR en toont daarmee op indrukwekkende wijze hoe waardevol vrijheid en echte democratie is.

Meer informatie op de website van het museum.

Geen opvolger voor Basil

Er zijn nogal wat hotels die Fawlty Towers heten, maar helaas zijn ze allemaal gastvrij en vredig.


De Britse krant The Telegraph maakte een lijstje met vreemde hotels. Je kunt slapen in rioolbuizen, gevangeniscellen, boomhutten, onderwater, in capsules en in doodskisten, maar er is geen hotel ter wereld waar je het op humoristische wijze aan de stok kunt krijgen met de eigenaar. Of beter gezegd: hij met jou.

Wat me bij de vraag brengt: zijn er al slimme hoteliers die een Fawlty Towers Experience aanbieden? We gaan even googlen!

Er is een Fawlty Towers Hotel in Rome dat er beroerd uitziet, maar geen spoor van een vreemde eigenaar. Een kwestie van slim meeliften op de bekendheid van zijn Britse naamgenoot dus. De creatie van een hoteleigenaar in Azerbajdzjan komt al dichter in de buurt. Het ziet er kneuterig genoeg uit om er het werk van de Ierse aannemer O’Reilly in te herkennen, maar daar houdt de vergelijking met het origineel wel op. Jammer! Ook het Fawlty Towers Resort in Florida mag die naam eigenlijk niet dragen.

En dan is er nog Hotel Gleneagles in Torbay. Ooit eigendom van de enige echte Basil Fawlty, die in het echt overigens Mr. Sinclair heette. John Cleese raakte in de jaren zeventig, tijdens een verblijf in zijn hotel, zo gefascineerd door het opvliegende karakter van de man, dat hij spontaan besloot een televisieserie over hem te maken. Sinds het overlijden van Mr. Sinclair is de rust teruggekeerd. Het hotel is nu vredig en gastvrij. Gelukkig hebben we de tv-serie nog…

Dromen aan zee

Het strand van Scheveningen op 2 januari.

Trouwe lezers van mijn blog weten dat de zee een regelmatig terugkerend onderwerp is. De zee is waar het land eindigt en dromen beginnen. Voor emigranten die aan verre overkanten nieuwe levens begonnen, zeelieden verlangend naar spannende avonturen, ontdekkingsreizigers op zoek naar de grenzen van onze wereld. De zee neemt bij gelegenheid (scheepsramp in Italië), maar heeft ook zoveel te geven. Zet je blik op oneindig, voel de zilte wind in je gezicht, luister naar de golven die onophoudelijk op het land beuken. Kijk, voel, luister en leer. Want er is altijd een overkant, altijd een nieuw perspectief. Waag de oversteek, maar wees niet overmoedig. Je bent slechts een klein schip en de golven kunnen hoog zijn.